Το ποντίκι τελειώνει το ρύμι του, σηκώνει μαύρη σημαία στο κατάρτι του και σαλπάρει στην Καραϊβική, έχοντας φορτωμένους στο αμπάρι του όλους τους λόγους του κόσμου.

Το παρόν ποστ είναι αποκύημα μυθοπλασίας, καθαρά για ψυχαγωγικούς σκοπούς. Τα γεγονότα που περιγράφονται είναι συχνά παράνομα και συνεπώς ανήθικα. Φυσικά δεν ενθαρρύνεται τίποτα απ’ όλα αυτά.

Το ποντίκι στο θέμα της πειρατείας συνεχίζει να είναι υπέρ, αλλά με προϋποθέσεις. Ενισχύει όποτε και όπου μπορεί τους εργάτες της τέχνης που εκτιμά.

39 Αυγούστου, αλλά ίσως την πιο ψυχρή μέρα του καλοκαιριού, το ποντίκι σας παίρνει σε διηπειρωτικό ταξίδι με αφετηρία κάπου στα βάθη της Ασίας.

Πριν ξεκινήσουμε όμως, πρέπει να μιλήσουμε για κάτι σημαντικό.

Το ποντίκι συνεχίζει να αναλύει στο πόδι όλα τα θέματα του κόσμου. Παράλληλα περιγράφει τη φάση με το self host.

Το ποντίκι αναβαθμίζει τη σύνδεσή του και παθαίνει καλοκαιρινό τσότσο.

Ναι οκ, πάλι χαθήκαμε. Το πρόβλημά (μου) με το είδος του blogging¹: που κάνω είναι πως χρειάζεται αρκετό χρόνο, διάθεση και -όσο και να μη φαίνεται- αποθέματα φαιάς ουσίας.

Επίσης κάθε ποστ χρειάζεται μια υποτυπώδη θεματολογία, αλλά σ’ αυτό θα κάνω μια έκπτωση αυτή τη φορά. Πάμε χύμα και βλέπουμε.

Στην αυγή του τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου, το ποντίκι επέλεξε για άλλη μια φορά να μην ασχοληθεί με την επικαιρότητα. Άφησε ανοιχτό το ertnews στην τηλεόραση πίσω του και ξεκίνησε να γράφει λίγες σκέψεις για την φύση της δουλειά του.

Επίσης σας εύχεται καλή χρονιά πιο καθυστερημένα κι από κοπή βασιλόπιτας επαρχιακού αθλητικού σωματείου.

Άλλο ένα storytime.
Συνοδεύστε την ανάγνωση με ένα καλό μπράντυ, τζάκι και κλασσική μουσική.

Ξέρω, πάλι έχω αργήσει αρκετά να ποστάρω, το φθινόπωρο του ποντικιού ήταν λιγότερο περίεργο απ’ το καλοκαίρι, αλλά σίγουρα πιο busy.

Για το παρόν πόστ θυμάμαι πως ταλαντευόμουν ανάμεσα σε αρκετά θέματα, αλλά λίγο το οτι σε κάποια έχασα το σωστό timing, λίγο το οτι η κοντή μου μνήμη είναι περιορισμένη, στο τέλος ο εγκέφαλος μου -εκούσια και ακούσια- έκανε τα πάντα shred.

Εδώ λοιπόν θα έχουμε ένα storytime απ’ τη δουλειά.

Η αλήθεια είναι οτι δε σκόπευα να αργήσω να ποστάρω τόσο καιρό. Το καλοκαίρι του ποντικιού ήταν κάπως -χμ- περίεργο. Πάμε όμως στα δικά μας.

Αυτό το ποστ γράφεται στον απόηχο του διπλού live του ΛΕΞ στο ΟΑΚΑ. Διπλό γιατί τα περίπου 60.000 εισιτήρια που κόπηκαν για την πρώτη μέρα έφυγαν σαν ζεστά ψωμιά από την ουρά του more.com, οπότε η διοργάνωση έβαλε και δεύτερη μέρα σερί.